Aan de reacties op mijn posting Visie: Het internet, 10 jaar na nu merk ik dat het verschil met het huidige internet niet door iedereen even goed begrepen wordt. Daarom hier een gebruiksvoorbeeld, waarin de voordelen van ‘peer to peer’ communicatie en kunstmatig intelligente apparatuur mooi naar voren komen.
Je bent toe aan een uitje, en stapt op de eerste beste vlucht naar ‘t zuiden. Aangekomen in Milaan – een stad waar je nog nooit eerder geweest bent – wijst je PDA je automatisch de weg naar een gereedstaande taxi, omdat je PDA ‘weet’ dat je in vreemde steden altijd een taxi neemt.
Je PDA geeft je vervolgens volautomatisch de tip om naar de Biblioteca Ambrosiana te gaan, omdat je 1) geen afspraken in je agenda hebt, 2) hij ‘weet’ dat je van kunst en techniek houdt en 3) hij – zonder jouw tussenkomt – aan de computer in de taxi heeft gevraagd wat er hier in Milaan zoal te beleven valt. Jij vindt ‘t een leuk idee, en gaat naar die bibliotheek.
Terwijl je daar rondloopt geeft je PDA ineens een seintje: ‘De oorspronkelijke maker van die Mona Lisa mashup die je twee weken geleden van Harry hebt gekregen, en als background van je PC hebt ingesteld, loopt hier ook rond. Zal ik ‘ns kijken of hij/zij wellicht in is voor een gesprekje?’. Je tikt op ‘ja’, en je PDA start terstond een onderhandeling met de PDA van de artiest. Die daardoor het berichtje ontvangt dat er iemand uit Nederland in de bibliotheek rondloopt, met overeenkomende interesses en de vorig jaar door hem ontworpen Mona Lisa mashup als achtergrond op z’n PC.
Hij vindt ‘t leuk om je te spreken, maar heeft nu even geen tijd. Jullie beider PDA’s onderhandelen even om een passender tijdstip te vinden, en maken zelfstandig een reservering in een leuk restaurantje waar je zowel vlees als vegetarisch kunt eten (gebaseerd op de eetgewoonten van jullie beiden). Jullie zijn beiden eens met ‘t voorstel van jullie PDA’s, en bevestigen de afspraak.
Nu ‘weet’ je PDA ineens dat je in Milaan blijft (je hebt de volgende ochtend immers geen afspraken, en je vliegt vrijwel nooit ‘s avonds naar Nederland terug), en gaat ie dus op zoek naar een hotel dat bij jouw wensen past. Zodra hij wat heeft gevonden geeft ie je een seintje, je tikt het tweede hotel uit een lijstje van drie aan en je PDA boekt direct je kamer.
Als je vervolgens naar je hotel wilt, regelt je PDA een taxi voor je als je verder dan pakweg 1 km van dat hotel verwijdert bent, of stippelt hij een mooi wandeltochtje voor je uit, op z’n GPS routeplannertje.
Je wilt echter nog niet naar je hotel, en loopt nog even door de winkelstraten. Prompt krijg je een seintje dat de digitale camera die je in Nederland al een week in back order hebt staan bij een winkel hier gewoon op voorraad is. En daar word je wel blij van. Je loopt bij die winkel naar binnen, koopt de camera en je PDA annuleert automatisch je bestelling bij die veel te trage Nederlandse winkelier.
‘s Avonds eet je gezellig met je nieuwe Italiaanse kennis/vriend, waarmee je direct nog wat extra mashup’s en andere gegevens uitwisselt. En ‘s ochtends wordt je automatisch wat later dan normaal gewekt, omdat je PDA ‘weet’ dat je aardig wat gedronken hebt, en bovendien blijkbaar ‘op vakantie’ bent…
This entry was posted
on dinsdag, oktober 10th, 2006 at 09:23 by Carl Mangold
and is filed under Commentaar.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
Voorbeeld: Het internet, 10 jaar na nu
Mijn visie op het internet, die ik gisteren op Marketingfacts.nl plaatste, riep nogal wat vragen op. Wellicht komt een voorbeeld beter over?
Ik op Marketingfacts.nl:
Aan de reacties op mijn posting Visie: Het internet, 10 jaar na nu merk ik dat het verschil met het huidige internet niet door iedereen even goed begrepen wordt. Daarom hier een gebruiksvoorbeeld, waarin de voordelen van ‘peer to peer’ communicatie en kunstmatig intelligente apparatuur mooi naar voren komen.
Je bent toe aan een uitje, en stapt op de eerste beste vlucht naar ‘t zuiden. Aangekomen in Milaan – een stad waar je nog nooit eerder geweest bent – wijst je PDA je automatisch de weg naar een gereedstaande taxi, omdat je PDA ‘weet’ dat je in vreemde steden altijd een taxi neemt.
Je PDA geeft je vervolgens volautomatisch de tip om naar de Biblioteca Ambrosiana te gaan, omdat je 1) geen afspraken in je agenda hebt, 2) hij ‘weet’ dat je van kunst en techniek houdt en 3) hij – zonder jouw tussenkomt – aan de computer in de taxi heeft gevraagd wat er hier in Milaan zoal te beleven valt. Jij vindt ‘t een leuk idee, en gaat naar die bibliotheek.
Terwijl je daar rondloopt geeft je PDA ineens een seintje: ‘De oorspronkelijke maker van die Mona Lisa mashup die je twee weken geleden van Harry hebt gekregen, en als background van je PC hebt ingesteld, loopt hier ook rond. Zal ik ‘ns kijken of hij/zij wellicht in is voor een gesprekje?’. Je tikt op ‘ja’, en je PDA start terstond een onderhandeling met de PDA van de artiest. Die daardoor het berichtje ontvangt dat er iemand uit Nederland in de bibliotheek rondloopt, met overeenkomende interesses en de vorig jaar door hem ontworpen Mona Lisa mashup als achtergrond op z’n PC.
Hij vindt ‘t leuk om je te spreken, maar heeft nu even geen tijd. Jullie beider PDA’s onderhandelen even om een passender tijdstip te vinden, en maken zelfstandig een reservering in een leuk restaurantje waar je zowel vlees als vegetarisch kunt eten (gebaseerd op de eetgewoonten van jullie beiden). Jullie zijn beiden eens met ‘t voorstel van jullie PDA’s, en bevestigen de afspraak.
Nu ‘weet’ je PDA ineens dat je in Milaan blijft (je hebt de volgende ochtend immers geen afspraken, en je vliegt vrijwel nooit ‘s avonds naar Nederland terug), en gaat ie dus op zoek naar een hotel dat bij jouw wensen past. Zodra hij wat heeft gevonden geeft ie je een seintje, je tikt het tweede hotel uit een lijstje van drie aan en je PDA boekt direct je kamer.
Als je vervolgens naar je hotel wilt, regelt je PDA een taxi voor je als je verder dan pakweg 1 km van dat hotel verwijdert bent, of stippelt hij een mooi wandeltochtje voor je uit, op z’n GPS routeplannertje.
Je wilt echter nog niet naar je hotel, en loopt nog even door de winkelstraten. Prompt krijg je een seintje dat de digitale camera die je in Nederland al een week in back order hebt staan bij een winkel hier gewoon op voorraad is. En daar word je wel blij van. Je loopt bij die winkel naar binnen, koopt de camera en je PDA annuleert automatisch je bestelling bij die veel te trage Nederlandse winkelier.
‘s Avonds eet je gezellig met je nieuwe Italiaanse kennis/vriend, waarmee je direct nog wat extra mashup’s en andere gegevens uitwisselt. En ‘s ochtends wordt je automatisch wat later dan normaal gewekt, omdat je PDA ‘weet’ dat je aardig wat gedronken hebt, en bovendien blijkbaar ‘op vakantie’ bent…
Tags: internet, toekomst, visie, voorbeeld
This entry was posted on dinsdag, oktober 10th, 2006 at 09:23 by Carl Mangold and is filed under Commentaar. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.