Carl Mangold

Met Layar moet je niet zoeken

Matthijs van den Broek op MarketingFacts.nl:

Raimo van der Klein gaf gisteren op Picnic09 in deze presentatie al wat context over Layar 3D. In bovenstaande presentatie neemt één van de andere oprichters van Layar, Claire Boonstra, je mee in de wondere wereld van Augmented Reality. Een vliegtuig komt over, we bezoeken het Japan DOME en het Escher DOME. En vooruit, we spelen ook nog een spelletje Pacman omdat we toch in de buurt zijn.

Mijn reactie:

Het is erg leuk geprogrammeerd, maar ik vind ‘t op deze manier toch meer een verarmde virtualiteit dan een verrijkte realiteit. De realiteit is hier immers een obstakel voor de virtualiteit: je moet ineens naar virtuele dingen gaan zoeken door met z’n camera-tje voor je hoofd rond te draaien en heen-en-weer te lopen, terwijl je dat soort dingen zonder die app vele malen makkelijker kunt zoeken en bekijken.

Waar ik echt veel meer kansen voor augmented reality in zie, is het digitaal uitbreiden van de bestaande realiteit (daar waar je nu bent en naar kijkt), in plaats van het plaatsen van digitale objecten in een realiteit waar je als bezoeker eerst nog naartoe moet gaan en kijken. Zoiets als wat ik in mijn Adformatie-column van juli 2008 schreef, bijvoorbeeld:

“Omgekeerd wordt het nog veel leuker met de combinatie van GPS, 3D hoekmeting en camera. Want daarmee kun je straks heel gemakkelijk online informatie vinden bij een offline product. Je iPhone weet immers niet alleen waar je bent wanneer je een foto neemt, maar ook waar je je camera op richt. Fotografeer je het gebouw in het noorden, de tegel tussen je voeten of de reclameposter rechts boven je schouder? Je iPhone weet ‘t, en laat Google de bijbehorende informatie opzoeken.

Een simpel huis-, tuin- en keukencameraatje kan gezichten onderscheiden, en kent het verschil tussen een booswicht en een lachebekje. De iPhone heeft aanzienlijk meer processorkracht, plus GPS en 3D hoekmeting; leuker kunnen ze ’t nauwelijks maken.”

(P.S.: Die 3D hoekmeting zag inderdaad pas een jaar later het levenslicht, in de iPhone 3GS. Ik liep in mijn column blijkbaar een beetje op de zaken vooruit…)

En je moet tegelijkertijd natuurlijk niet vergeten dat je ook nog best veel digitaals aan de werkelijkheid kunt toevoegen zónder dat je daar een camera-tje voor nodig hebt:

“De vierde generatie computers is daarentegen juist intelligent, vriendelijk en gevoelig. Ze weten waar je bent, wat je doet en hoe je je voelt. En spelen daar vakkundig op in. Zo weten ze bijvoorbeeld of je loopt, rent of in de auto zit. En helpen je als je de weg kwijt bent. En ze weten of ze op je bureaublad liggen, in je broekzak zitten of tegen je wang geplakt, en passen hun gedrag daarop aan. Ze weten wat je ziet, wat je gezien hebt en wat je nog wilt gaan zien, en delen dat – als jij daar geen bezwaar tegen hebt – met je vrienden en kennissen. En ze weten waar je naar luistert en van welke muziek je houdt, en zoeken er zelfstandig nog wat extra deuntjes bij.”

(En ook hier loop ik weer een beetje op de zaken vooruit, want voor veel van deze dingen heb je ‘background processen’ nodig; iets wat pas in nog weer een vólgende iPhone beschikbaar zal komen…)

… en uiteindelijk gaat ‘t met die portable computertjes natuurlijk deze kant op. Maar tja, dat duurt vast nog pakweg een half decennium…

En wat later:

@Claire: Jullie Layer kan inderdaad ook prima ingezet worden voor het digitaal uitbreiden van de realiteit waar je op dat moment bent en naar kijkt, en ik vind het daarom jammer dat die mensen in de voorbeelden die jullie laten zien steevast met zo’n toestel voor hun snufferd zoekend in de rondte aan ‘t lopen zijn. Wellicht dat je ook eens wat ‘je ziet dat een huis te koop staat, richt je telefoon erop en weet meteen wat ‘t kost’- of ‘je staat achter Amsterdam CS, richt je telefoon op één van de pontjes en ziet meteen hoe laat deze naar welk punt aan de andere kant vaart’-voorbeelden kunt laten zien. Met andere woorden: voorbeelden waarbij je die telefoon met AR als aanwijzer gebruikt, in plaats van als zoekinstrument.

Voor dat zoekend rondbanjeren met zo’n telefoontje voor je snufferd zie ik totaal geen toekomst weggelegd, maar voor het digitaal uitbreiden van waar je naar wijst juist wél.