15
Dec
2008
1
Dec
2008
Voel je ‘m?
De eerste computers voor mensen waren rekenmachines: je voerde er gegevens in, en na wat berekeningen kwamen er weer andere gegevens uit. De tweede generatie waren archiefkasten, waar je steeds grotere hoeveelheden gegevens in op kon slaan. En bij de derde generatie werden al die archiefkasten met elkaar verbonden. Eerst met LAN’s, dan met WAN’s en uiteindelijk wereldwijd. En inmiddels zijn we bij de vierde generatie computers aanbeland.
Er is één eigenschap die alle eerste drie generaties computers met elkaar gemeen hebben: ze zijn stuk voor stuk afhankelijk van actieve user input. Zonder de invoer van ponskaarten, toetsaanslagen of muisklikken weten ze bij god niet wat ze voor je kunnen betekenen. Want het zijn maar domme, gevoelloze dozen die alleen maar kunnen doen wat hun opgedragen wordt. Niets meer, niets minder. (Mits ze natuurlijk niet ziek zijn van een virusje, of vastlopen op een programmeerfout.)
De vierde generatie computers is daarentegen juist intelligent, vriendelijk en gevoelig. Ze weten waar je bent, wat je doet en hoe je je voelt. En spelen daar vakkundig op in. Zo weten ze bijvoorbeeld of je loopt, rent of in de auto zit. En helpen je als je de weg kwijt bent. En ze weten of ze op je bureaublad liggen, in je broekzak zitten of tegen je wang geplakt, en passen hun gedrag daarop aan. Ze weten wat je ziet, wat je gezien hebt en wat je nog wilt gaan zien, en delen dat – als jij daar geen bezwaar tegen hebt – met je vrienden en kennissen. En ze weten waar je naar luistert en van welke muziek je houdt, en zoeken er zelfstandig nog wat extra deuntjes bij.
Nu vraag je je natuurlijk af hoe die computertjes dat allemaal voor elkaar krijgen. Wel, de truc zit ‘m in de gigantische hoeveelheid sensortjes waarmee ze zijn uitgerust. Zo hebben ze – net als ons – ogen en oren, een evenwichtsorgaan en een huid. En anders dan ons ook nog een nabijheidsensor en een gps-lokalisatiesysteem. En zijn ze ook nog eens via 3G, Bluetooth en WiFi met elkaar en het internet gekoppeld, zodat ze supersnel en simpel extra dingen kunnen leren over wat ze horen, zien en voelen. En hun gedrag steeds beter op hun ‘baasje’ kunnen afstemmen.
De vierde generatie software ontgroeit inmiddels de kinderschoenen, en de apparaatjes vliegen rap over de toonbank. Of worden zelfs weggegeven, bij een gsm-abonnementverlenging. Nog een paar jaar, en dan heeft iedereen zo’n digitale vriend.
10
Nov
2008
Klantjes pesten
Je zou denken dat bedrijven blij zijn, met klanten die gratis helpen hun service te verbeteren. Maar nee, vervoersbedrijven houden daar niet van. De NS en de Berlijnse metro sommeren hun helpende klant daar meteen mee te stoppen. Want anders…
De Delftse informaticastudent Dennis Stevense heeft een programmaatje voor de iPhone geschreven waarmee klanten van de NS razendsnel kunnen opzoeken op welk tijdstip en van welk spoor hun trein vertrekt. En dat zorgt natuurlijk voor blijere klanten, een lagere belasting van de stationservicebalie en minder onnodig heen-en-weer geloop tussen informatieborden en treinsporen. Maar dat is de NS blijkbaar een doorn in het oog.
Een schijnbaar normale reactie, want bij onze oosterburen heeft de Berlijnse metro blijkbaar precies zo’n zelfde handgemeen. Met de 21-jarige Johan Witt; alweer een proactieve informaticastudent. Ook hij wil de gebruikservaring van het openbaar vervoer verbeteren, en ook hij is met klem gesommeerd om daar terstond mee te stoppen.
De vervoersbedrijven baseren hun strijd op de auteurswet. Maar dat slaat natuurlijk nergens op. Er wordt immers helemaal niets gekopieerd. Die iPhone apps zijn gewoon mobiele browsertjes die de websites iets anders vormgeven dan we van Explorer, Firefox en Safari gewend zijn. En daar kan onmogelijk iets fout aan zijn.
De concurrent van die openbare vervoerders – de ANWB – laat gelukkig zien hoe het wél moet: zij hebben de makers van de op hun file-informatie gebaseerde iPhone app ‘Verkeersinfo’ juist ruimhartig gecomplimenteerd. En zelfs aangeboden om extra informatie te leveren, zodat de functionaliteit nog verbeterd kan worden.
Driemaal raden wat beter is voor je merk: helpende klanten voor ‘t gerecht slepen, of helpende klanten helpen nog beter te kunnen helpen.
4
Nov
2008
De kracht van mobile marketing
Elsbeth Eilander op Molblog.nl:
Tijdens de Mobile Marketing Summit van het IAB, vorige week donderdag, werd duidelijk dat adverteerders nog geen manier hebben gevonden om mobiel optimaal in te zetten.
Misschien weet u het wel. De vraag van deze week is dan ook: Waar is mobile marketing volgens u het meeste geschikt voor?
Mobile marketing is vooral geschikt voor omgekeerde direct respons. Dus niet direct respons van consumenten op marketing, maar direct respons van marketing op consumenten.
25
Okt
2008
Toekomstmythe
2010: Entertainment and Communication is een korte maar interessante video van Faris Yakob dat (deels) is gebaseerd op zijn vorig jaar gepubliceerde thesis I Believe the Children are our Future (via: Neil Perkin, Sander Duivestein).
De hardcore twitteraar met een smartphone zal zich na afloop van deze video vertwijfeld afvragen, maar dit gebeurt toch nu al? Ja, voor een handjevol mensen geldt dit nu al. De rest zal de komende jaren volgen (of niet).
Het is inderdaad een mythe.
In de toekomst zet je geen dingen meer op het internet, maar maak je er – samen met je intelligent agents – deel van uit. Zoals ik hier en hier schreef.
29
Sep
2008
Wat is crowdsourcing?
De congrestijgers onder jullie zijn de afgelopen weken bijkans doodgegooid met de term crowdsourcing. Maar uit de diverse ‘Wat vond je ervan?’-video’s blijkt dat er nog maar weinig mensen begrijpen wat er precies mee bedoeld wordt.
Nina Pierson op 925.nl : ‘En wat vind jij van crowdsourcing?’ Bas Verhart, de drijvende kracht achter PICNIC: ‘Ik vind ‘t fantastisch!’ Nina: ‘Maar wat is het eigenlijk precies? Voor mij is het nog niet helemaal duidelijk.’ Bas: ‘Voor mij ook niet.’
Crowdsourcing is het inzetten van je publiek als bron. Voor bijvoorbeeld het vergaren van kennis, het opdoen van nieuwe ideeën of als extra handjes voor je productie. Een crowdsourcer gaat dus buiten zijn organisatie op zoek naar dingen die je normaliter juist binnen je organisatie vindt.
Om het wat beter te visualiseren is een analogie met de voedselproductie te trekken: als normale bedrijfsvoering gecultiveerde landbouw is, is crowdsourcing het zoeken naar eten in het wild. En in dat wild vind je bijzonder lekkere granen, tussen een gigantische zooi onkruid. Terwijl je in de gecultiveerde landbouw juist geen onkruid vindt, maar wel alleen maar standaard granen. Crowdsourcers zoeken dus buiten de gevestigde paden naar heel bijzondere dingen. En stoppen daar enorm veel moeite en werk in.
De meest inspirerende voorbeelden van crowdsourcing vinden we op tv. In de vorm van ‘Hollands Next Topmodel’ bijvoorbeeld, waar een modellenbureau één nieuw model selecteert uit een gigantische menigte tv-kijkers. Of in ‘Gezocht: Politie’, waar op dezelfde manier naar nieuw politiebloed wordt gezocht.
Deze voorbeelden geven meteen mooi de waarde van crowdsourcing aan: ‘Hollands Next Topmodel’ levert als kijkcijferkanon flink wat advertentie-inkomsten op, en ‘Gezocht: Politie’ verbetert het imago van agenten en levert daarmee automatisch meer sollicitaties op. Tegelijkertijd valt op hoeveel moeite dit kost: voor ‘Hollands Next Topmodel’ moesten er maar liefst 7000 inzendingen worden beoordeeld, werden er 1000 meisjes in levende lijve gescreend en vielen er negen would-be modellen op tv af, voor er uiteindelijk slechts ééntje overbleef. En bij het gloednieuwe ‘Gezocht: Politie’ kregen de crowdsourcers ook al meteen 700 aanmeldingen voor hun kiezen.
Wat je ook meteen ziet is dat dat crowsourcing soms nog interessanter is voor de media dan voor de crowdsourcer zélf. Wat er bij Hollands Next Topmodel zelfs toe leidde dat modellenbureau Max Models na twee seizoenen werd ingeruild voor het door de programmamakers zélf opgestart modellenbureau MTA Models. Het is dus niet zonder gevaren.
Toch doet tv het nog altijd stukken beter dan online, wat crowdsourcing betreft. Dankzij de schaarste in uitzendtijd. Deze verplicht de tv crowdsourcers immers hun onkruid zorgvuldig te wieden, terwijl de online crowdsourcers dat onkruid nog vaak laten staan. En door die luiheid hun doel niet bereiken.
Voor degenen die toch graag met crowdsourcing willen starten, heb ik deze tips: 1) Begin niet meteen een eigen wildplantage, maar start met het cherry picken van bestaande social media networks. 2) Wil je toch per se je eigen veldje? Vergeet dan niet het concept en álle exploitatierechten te kopen. 3) Heb je al een eigen veldje? Focus je dan vooral op het wieden van onkruid; geef je lekkernijen de rust en ruimte die ze nodig hebben.
17
Sep
2008
Naar wie moet je luisteren?
Louise Verschuren op Molblog.nl:
Wisdom of the loud?
In web/marketing 2.0 draait alles om gebruikers input. Of het nu gaat om door gebruikers gemaakte reclamefilmpjes, muzikaal talent dat met genoeg ‘believers’ een plaat mag produceren of een gebruikersforum op de corporate website. De stem van de gebruiker telt.
Maar naar welke stem moet je luisteren? Een snelgemaakte fout is om te luisteren naar diegene die het hardst schreeuwen. Om vervolgens te denken dat hun mening die van alle klanten is.
Om een beter idee te krijgen van wat Web 2.0 precies is en wat je ermee of tegen kunt doen, kun je de relatie ['old skool' wijsheid versus 'the wisdom of crowds'] het handigst vergelijken met [gecultiveerde landbouw versus eten zoeken in het wild].
In het wild vind je heel erg veel onkruid, met hier en daar een paar heel bijzondere, lekkere granen ertussen. En in gecultiveerde landbouw vind je vrijwel geen onkruid, maar wel een heleboel standaard voer.
Het vinden en plukken van die bijzondere, lekkere granen kost echt een boel werk. Maar is, als je het efficiënt en gefocust aanpakt, zeer zeker de moeite waard.
1
Sep
2008
Een interessant experiment
Apple verkocht in de eerste maand dat zijn iTunes Apps Store open was voor ruim 30 miljoen dollar aan iPhone-software. En dat inspireert Google tot het bouwen van de Android Marketplace.
Het kostte Apple behoorlijk wat moeite om de iPhone open te stellen voor door anderen gebouwde applicaties. Want de kwaliteit van Apple-producten wordt juist bepaald door het feit dat zowel de hardware als de software van dezelfde fabrikant komt. Maar tja, er werden door hackers al zoveel leuke applicaties aangeboden dat er geen houden meer aan was.
Door ‘s werelds grootste muziek- en filmwinkel uit te breiden met een eigen softwareafdeling, trok Apple de controle weer naar zich toe. Want alleen op die manier kunnen ze het merkgevoel van hun iPhone garanderen. Alle software in de iTunes Apps Store is zorgvuldig geselecteerd.
Google gooit ‘t voor Android echter over een compleet andere boeg. Het maakt geen winkel, maar een marktplaats. Een plek waarop de hele wereld zijn ei kwijt kan. Het maakt niet uit of je al vijftig jaar of slechts vijf minuten programmeerervaring hebt; iedereen is welkom. En Google’s zoekmachinesoftware zorgt er wel voor dat de meest populaire producten automatisch bovendrijven.
Nu is het natuurlijk nog maar de vraag of Google’s Android net zo populair wordt als Apple’s iPhone OSX. Maar de kans daarop is tamelijk groot: Microsoft brengt immers al tien jaar vrijwel dezelfde mobile meuk uit, en de telefoonfabrikanten staan te popelen om eens echt te innoveren. En Google’s Android biedt daar mooie kansen toe.
Het wordt dus vast en zeker een prachtige testcase: De kwaliteit van de iTunes Apps Store versus de kwantiteit van de Google Android Marketplace. Op wie zet jij je fiches?
21
Jul
2008
Ik ben hier
Wedden dat meer dan de helft van jouw telefoongesprekken begint met ‘Hoi, met mij. Waar ben jij?’? Het weten waar iemand uithangt is bijzonder waardevol. En dat geldt niet alleen voor consumenten onderling.
Ook je routeplanner start zijn dag met ‘Hoi, ik ben TomTom. Waar ben je nu?’. En weet die vraag vervolgens dankzij GPS zelf te beantwoorden. Het enige wat jij nog moet doen is het beantwoorden van zijn volgende vraag: ‘En waar wil je naartoe?’.
Op de iPhone 3G hoef je zelfs deze vraag niet meer zelf te beantwoorden. Je typt simpelweg in wat je wilt doen, zien of kopen, en Google Maps prikt speldjes op locaties in de buurt. Je opent de bij een speldje behorende informatie door erop te tikken, en laat Google met nog een zacht tikje de kortste route uittekenen. Het winkelen met een TomTom doet ineens prehistorisch aan.
En dit is nog maar Google’s eerste stapje in ‘de echte wereld’. Het zal niet lang meer duren of je kunt zelfs zoeken naar winkels die op dit moment open zijn en het gewenste product op voorraad hebben, of aan je iPhone vragen in welke vestiging directeur Jansen vandaag uithangt. En ook het per sé op hun gereserveerde plek parkeren van leenautootjes wordt hopeloos ouderwets, zodra je met een tik op je schermpje de looproute naar de dichtstbijzijnde vindt.
Omgekeerd wordt het nog veel leuker met de combinatie van GPS, 3D hoekmeting en camera. Want daarmee kun je straks heel gemakkelijk online informatie vinden bij een offline product. Je iPhone weet immers niet alleen waar je bent wanneer je een foto neemt, maar ook waar je je camera op richt. Fotografeer je het gebouw in het noorden, de tegel tussen je voeten of de reclameposter rechts boven je schouder? Je iPhone weet ‘t, en laat Google de bijbehorende informatie opzoeken.
Een simpel huis-, tuin- en keukencameraatje kan gezichten onderscheiden, en kent het verschil tussen een booswicht en een lachebekje. De iPhone heeft aanzienlijk meer processorkracht, plus GPS en 3D hoekmeting; leuker kunnen ze ’t nauwelijks maken.
7
Jul
2008
Wat moet je met die iPhone?
Vanaf vrijdag is ook in Nederland Apple’s iPhone legaal verkrijgbaar. En als je naar z’n prijsstelling kijkt – vanaf één euro, bij een tweejarig abonnement – kun je op je blote vingers uitrekenen dat binnen een paar maanden half Nederland met zo’n ding rondloopt. Maar wat moet je daar als adverteerder nou eigenlijk mee?
Toen de eerste versie uitkwam schreef ik “Mark my words: die Apple iPhone is voor ‘mobiel (internet)’ wat de iPod voor ‘portable audio’ heeft betekend: een ware revolutie.” En gaf ik mijn lezers “nog pakweg een jaartje de tijd om zich die revolutie eigen te maken; die iPhone komt namelijk eerst alleen maar in Amerika uit…” Ik ben benieuwd naar wie er naar me geluisterd heeft, en ‘t laaghangend fruit in zijn zak steekt.
In Amerika wordt er inmiddels al meer op iPhones gesurft dan op alle Windows, Symbian en Hiptop mobieltjes opgeteld. En met kerstmis 2007 was iPhone’s Safari zelfs wereldwijd de meest gebruikte mobiele browser. Het duurt niet lang meer of ‘mobiel internet’ is gewoon een synoniem voor ‘surfen op je iPhone’ geworden; je bent een dief van eigen portemonnee als je daar niets mee doet.
Goed nieuws: het is verbazingwekkend eenvoudig om je website iPhone gereed te maken. Technisch hoeft er haast niets veranderd te worden; de ware optimalisatie zit ‘m op het content- en navigatievlak.
Zo’n iPhone is technisch gezien gewoon een Apple zonder Flash. Vrijwel elke website is er zonder problemen mee te bezoeken en te gebruiken; alleen de Flash banners, spellen en filmpjes vallen weg. En de ‘mouse over’-effecten natuurlijk, omdat je niet met een muis maar met je vinger werkt. Maar verder werkt alles gewoon meteen ‘out of the box’.
Maar qua content en navigatie valt er bijzonder veel te optimaliseren. Het gebruik van zo’n iPhone is namelijk compleet anders dan dat van je laptop of je PC. Met een iPhone ben je onderweg, bij een laptop zit je tussen twee verplaatsingen in en achter een PC zit je thuis of op je werk.
Focus jezelf dus op het ‘ik ben onderweg’ gevoel. Maak je contactgegevens makkelijk vindbaar en je content lekker kort en hapklaar. Schrijf en ontwerp voor haastige mensen met impulsieve (koop-)beslissingen. Denk klein, denk groot. Denk revolutionair!
Fast moving consumer software
Ik op Adformatie.nl:
TapTapTap’s software doet ‘t best goed, in Apple’s AppStore. Maar toch staat er een klaagschrift op zijn blog. Hij vindt ‘t vervelend dat er alleen met tophits goud geld valt te verdienen, en dat die tophits maar 99 cent mogen kosten.
Apple’s AppStore is een flinke database, met een zoekmachine erop. En omdat mensen liever vinden dan zoeken hebben ze er ook wat hitlijsten aan toegevoegd. Eentje van alle gratis apps, eentje van alle betaalde apps en nog eentje per categorie waarin de software is opgedeeld. En dat werkt verbazingwekkend goed: de hits vliegen als warme broodjes de AppStore uit. (Terwijl de apps in de Long Tail slechts tien of minder verkopen per dag kennen.)
Nu is het probleem volgens TapTapTap dat de prijs van die software een veel grotere impact op de plaats ervan in de hitlijsten heeft, dan de kwaliteit. Mensen kopen echt gigantisch veel sneller een app van 99 cent dan eentje van 5 euro, en de gemiddelde prijs van de betaalde Top 100 apps is in de paar maanden dat de AppStore bestaat dan ook al ruim 33 procent gedaald.
Maar dan maakt hij een denkfout: ‘The way things are going, it’s hard not to predict a future that is bright only for the small-scale, cheap apps that manage to hit it big. Where no one is crazy enough to dedicate the money, talent, or time on something truly exceptional. Where the shelves are lined with questionable chocolate bars and trinkets. It’s the future of the Crap Store.’
De denkfout die hij hier maakt is dat de prijs ineens de énige factor met invloed op de positie in de hitlijsten zou zijn. Dat mensen echt álles zouden kopen wat los en vast zit, als het maar 99 cent kost. En dat klopt natuurlijk niet; er is zelfs een hele mik 100 procent gratis apps die geen hond wil downloaden.
De vraag die hij zichzelf moet stellen is dan ook niet: hoe krijg ik het voor mekaar dat mensen meer geld voor kwaliteit over hebben, maar: hoe krijg ik het voor mekaar om voor 99 cent topkwaliteit te leveren. En, nog veel belangrijker: hoe repeteer ik dat, zodat ik voortdurend of in ieder geval regelmatig een app in de top 10 heb. Want op één hit kun je maar kort leven.
Programmeurs moeten gewoon leren denken als modeontwerpers en popartiesten. ‘One day you’re in, the next, you’re out.’
Labels: appstore, iPhone
Categorie: Commentaar, iPhone | Geen reacties »